Skip to content

Ενσυναίσθηση: Εγώ κι εσύ διαφορετικοί, κι όμως, μαζί.

Τροποιήθηκε:

Ενσυναίσθηση: Ευχαριστούμε, Carl Rogers.

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για το ρόλο της ενσυναίσθησης τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στους χώρους εργασίας μας.

Και όχι άδικα.

Σε έναν κόσμο όπου αναπόφευκτα είμαστε εντατικά δικτυωμένοι, ακόμα και ξεπερνώντας τα όριά μας για να ανταπεξέλθουμε στους προσωπικούς και επαγγελματικούς μας στόχους, το να καταφέρουμε να χτίσουμε υγιείς σχετίσεις με τον εαυτό μας και τους γύρω μας, είναι κομβικό για τη συναισθηματική μας ισορροπία.

Η ενσυναίσθηση, μετάφραση του όρου “empathy”, χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον ψυχολόγο Carl Rogers το 1951, και ορίστηκε ως η ικανότητα να μπορεί κανείς να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου. Πώς; Με το να ενεργοποιήσει μέσα του μηχανισμούς ταύτισης που του επιτρέπουν να αντιμετωπίζει μια κατάσταση μέσα από το πλαίσιο αναφοράς του συνομιλητή του.

Ένα ακόμη skill;

Δεν είναι απλώς μία δεξιότητα πλάι στις υπόλοιπες, όπως συχνά νομίζουμε, αν και μπορεί να καλλιεργηθεί σε μεγάλο βαθμό.  Το να ανοίξουμε δρόμο μέσω της ενεργητικής ακρόασης για ειλικρινή αλληλεπίδραση με τους άλλους είναι μια επιλογή ζωής.

Μιας ζωής που δεν  φοβάται να αναμετρηθεί με τον διαφορετικό που «απειλεί» τις σιγουριές που είχαμε χτίσει στο «άνετο καβούκι μας».

Μιας ζωής που μας εμπνέει να πάμε στα μισά του δρόμου και να συναντήσουμε τον συνάνθρωπό μας, αναγνωρίζοντας ότι η δική του οπτική, ο δικός του πόνος και χαρά, έχουν την ίδια αξία, γιατί είμαστε και οι δύο ισότιμα πρόσωπα.

Και, αν η mainstream τάση είναι να προωθείται η διαφορετικότητα αφ’ εαυτής, ως ευπώλητη ποιότητα, η ενσυναίσθηση μάς αντιπροτείνει:

“ Μπορούμε να είμαστε διαφορετικοί,
χωρίς να είμαστε ξένοι. ”

Γιατί δεν αρκεί η συμπάθεια;

Σε αντίθεση με την ενσυναίσθηση, η συμπάθεια είναι πολύ πιο επιφανειακή και, δυστυχώς, τείνει να υπερτονίζει τη δική μας υπεροχή έναντι των άλλων, όσο και αν αυτό δύσκολα θα το παραδεχόμασταν. Η συμπάθεια δε μας καλεί να σκάψουμε βαθιά μέσα μας να βρούμε τα σημεία ταύτισής μας με τον άλλο.

Δε μας σπρώχνει ως προσωπικότητες να κάνουμε την υπέρβαση από «τη συμβουλή υπεροχής» στο «είμαι εδώ μαζί σου στα δύσκολα, γιατί σε νιώθω που πονάς.»

Τέλος, η συμπάθεια δε γιατρεύει, δε μαλακώνει τις γωνίες, δε «ζεσταίνει» τη σχέτιση που επιχειρούμε να βελτιώσουμε. Το να συμπαθούμε κάποιον δεν αρκεί, χρειάζεται να μπορούμε να τον κατανοήσουμε κιόλας, ώστε να βρούμε λύσεις που καλύπτουν όλα τα μέλη μιας ομάδας.

Ας ξαναθυμηθούμε το παρακάτω βίντεο:

Μια «ευάλωτη» επιλογή συναισθηματικής δύναμης

«Εν – συν – αισθάνομαι» σημαίνει πως δεν περιμένουμε να περάσουμε μέσα από το ποτάμι της ζωής αλώβητοι, αλλά ότι τολμάμε να τη βιώσουμε σε βαθιά ψυχική ενότητα με τους συνανθρώπους μας. Ακόμα και αν αυτό, πολλές φορές, μας βγάζει έξω από τη ζώνη προσωπικής μας άνεσης.

Με εκτίμηση,

Γεωργία Κουτέρη

Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού & Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας

Περισσότερα άρθρα